Nieuwsbrief 01-2010

Er komen 8 degoes binnen, De dag ervoor heeft 1 van de vrouwtjes 6 jongen gekregen. Ook niet handig om een hok te maken met 4 mannen en een ander hok met 3 vrouwen en 1 man. Ik haal dat mannetje eruit en zet deze apart. Dat geeft wel wat gebakkelei maar ze zijn al bijna niet te herplaatsen en ik wil dus niet telkens jongen hebben. Door de stress van de reis en het verplaatsen zijn er de volgende dag al 3 dood. Waarom hebben deze mensen niet nog een week gewacht met het brengen van de dieren? Ik baal maar berust me er maar in.

Konijn Flappie haal ik op in Oss. Een zeer lief en mooi mannetje waar ook al niemand meer naar om kijkt. Jammer hoor want het is gewoon een prima dier. Na enkele dagen hier plan ik zijn castratie die wegens plotseling winterweer niet door kan gaan. Het is echt te glad om te gaan rijden. Hij mag dus een weekje wachten en gaat dan alsnog onder het mes. Niet lang daarna wordt hij al gereserveerd. Deze mensen hebben echter geen tweede hok en ook niet de mogelijkheid om hun hok op te splitsen. Dus blijft Flappie hier zijn 3 weken uitdienen en kan dan direct bij zijn nieuwe vriendin gaan wonen. Ik vindt het prima. Hij is lief en geeft geen moeite.

Er wordt een hamstertje herplaatst. Deze mensen komen hem ophalen en brengen een doos mee waar wel een konijn in past. Ik hoop dat ze bij thuiskomst de hamster terug kunnen vinden haha.

En dan wordt het echt winter, strenge vorst, veel sneeuw en bar koud. Dat betekent veel extra werk. Drie keer per dag alle waterflessen en bakken eruit halen om te ontdooien en te voorzien van vloeibaar water. De dieren kunnen er gelukkig goed tegen. Zelfs de oude vogeltjes die bijna geen veren meer hebben kruipen warm tegen elkaar aan en zitten smorgens nog netjes op de stok en liggen er niet bevroren onder. Alleen in de schuur zet ik het kacheltje aan. Snowy met haar opengesprongen kankergezwellen heb ik toch liever warm liggen en cavia Mr. Jansen ligt ook liever in de schuur bij de kachel. Overdag lopen ze vrolijk buiten rond. Edward blijft als stoere vent gewoon buiten lopen.

De vorst maakt van de agenda een puinhoop want de gereserveerde Dento gaat ook pas enkele dagen later weg. Het is voor deze mensen ook te slecht op de weg. Hij bevalt wel prima en wordt in zijn nieuwe tehuis eerst geknipt. Ofwel even de bontjas uit doen.

In de kerk in Elst komt het Elster Mannenkoor een kerstconcert geven en ik ga daar heen met ma en een dame hier uit het dorp. Ook die avond is het vreselijk koud en vrij glad maar alles gaat goed. We glijden niet uit op de ijsstoepen en de kachel in de auto werkt ook optimaal. Het concert was mooi en er waren ook liedjes die we mee konden/mochten zingen. Ik ben daar niet zo goed in maar heb mijn best gedaan. Laat nu de kerst maar komen. Ik ben er klaar voor.

Met kerst komt de arrenslee voor gereden en daar gaan de cavia’s Vlekje en Knabbel in mee naar hun nieuwe tehuis. Lekker samen blijven ze en er gaat goed voor hun gezorgd worden. Fijne kerstdagen gewenst.

Ik ben weer druk met de kerstkaarten schrijven en versturen maar krijg er ook weer veel terug. Echt leuk om een kaartje te krijgen. Ik weet dat veel mensen ervan afzien en sommige ben ik daar erg dankbaar voor want die maken het geld wat ze besparen aan zegels enz over naar de stichting. Maar ik blijf wel sturen hoor. Ik vindt het veels te gezellig om elke dag de postbus leeg te maken en de vaak prachtige kaarten te bewonderen.

Er komt een mooie en lieve cavia binnen. Zijn naam is Jasmo en zijn vriendin is net gestorven. Zielig voor Jasmo maar ze willen er geen nieuwe cavia’s meer bij hebben. Dus mag Jasmo hier gaan samenwonen met Boris en Doris. Bij binnenkomst vindt ik een bult onder zijn buikje en enkele dagen later is hij bij de dierenarts. Ik hoop dat ze de bult weg kan halen maar ik vrees het ergste. Inderdaad kan deze tumor, want dat is het, niet meer weggehaald worden. Ten eerste is hij te groot en blijft er te weinig huid over om te hechten maar ook is de tumor al helemaal uitgezaaid. Ik neem hem mee naar huis en zet hem terug bij zijn nieuwe vriendinnen. Hij blijft hier totdat hij sterft. Ik ben blij met hem. Hij is lief en kan altijd bij een vrouwtje hier gaan wonen. Hij zal het goed hebben tot het einde komt….ooit

De doegoe mannen zet ik alle 5 bij elkaar in een nieuw en ruim en vooral hoog hok. Kunnen ze hun energie kwijt. Dus richt ik het hok in en pak dan de degoes voorzichtig uit hun hok en plaats ze in het nieuwe hok. Met 4 stuks gaat dat prima maar de vijfde raakt een beetje in paniek als hij als laatste overblijft en de andere wel opgewonden hoort piepen maar ze niet meer ziet. Ik pak hem en in paniek pakt hij mij…in mijn duim….op het middelste botje….auwwwwwww…met een supersnelle worp mik ik de degoe in het hok, duw het deurtje dicht en druk met mijn andere hand de wondjes dicht. Het helpt weinig want het bloed spuit eruit. Ik heb nu auwww en bloeiii. Na 10 minuten dichtdrukken en uitdruppen stopt het bloeden. De volgende dag heb ik een duim van een olifant en helemaal stijf. Even vrees ik voor een vieze infectie maar schijnbaar ben ik toch goed gezond want na enkele dagen wordt mijn duim weer van een normaal formaat en kan ik hem ook weer buigen. De plekken waar de tanden naar binnen zijn gegaan voel ik nu na een paar weken nog steeds. Weet ik ook eens hoe degoes aanvoelen……eens en hopelijk nooit weer.

De kerstvakantie gaat beginnen en er komen diverse dieren hierheen, meest konijnen en op 2 na allemaal buiten. Nog meer flessen die elke paar uur ontdooit moeten worden en nog meer fleecedekens die ik ’s avonds voor de hokken hang tegen de barre vrieskou.

Cooper komt ook logeren maar deze grote Franse Hangoor past niet in een hok en mag dus loslopen in de kennel. Ze zoeken ook een maatje voor hem dus als ik iets heb…probeer maar. Oke ik laat de boze Breezer los en ga duimen. Ze kijkt hem nieuwsgierig aan, rent om hem heen…en probeert zijn aandacht te trekken. Cooper, de slome, merkt niet eens dat ze er is. Dan gaat Breezer tot hardere akties over, ze rent op hem af en bijt hem in zijn kont, ze trekt er hele plukken uit. Helaas voor haar merkt Cooper weer niets want hij heeft zo’n dikke wintervacht dat zelfs ik zijn huid niet kan vinden. Tja wat doe je dan als vrouw zijnde? Juist…liefde gaat door de maag. In dit geval jat Breezer de wortel van Cooper en dat heeft hij echt wel in de gaten. Maar Breezer laat hem vervolgens naast haar zitten en mee eten van de wortel. Het ijs is gebroken, nou ja dit ijs want de flessen hebben alweer nieuw ijs.
De rest van de bijna 3 weken dat hij hier is ligt Breezer snachts op een deken naast hem te slapen en gaat ze nooit ver bij hem uit de beurt. Hij likt haar ogen en oren en is erg lief voor haar. Zou het dan eindelijk lukken om Breezer een plekje te geven?
Na zijn vakantie mag ze gelukkig mee met hem. Zolang ze hun kleinkind niet probeert op te eten mag ze blijven. Weer duimen dus.