Nieuwsbrief 4 2010
Ik ga 2 ratjes ophalen die niet erg gewenst meer zijn. Ze zijn ook niet zo supertam maar met wat rust en tactiek kun je ze wel pakken zolang je ze maar niet te dicht bij de vingers laat komen. Als de dieren in de auto staan en ik op weg naar huis ben wordt ik gebeld. Men is op zoek naar 2 ratjes…..jeetje dat komt mooi uit. We spreken af dat ze halverwege de middag langs mag komen. En keurig op tijd is het meisje hier met vervoersbakje op de scooter. Ze heeft een heel groot hok gekocht via internet en dat komt over enkele dagen. Dus voorlopig gaan ze in een iets kleiner hok. Maar dat geeft niets, kunnen ratjes best een paar dagen tegen. We praten nog wat en ik bedenk me wel dat ze de ratjes toch wat eng vindt. Ik hoop dat ze thuis goed gaat oefenen met de ratjes en ze rijdt op de scooter door de vrieskou weer naar huis. Een half uurtje later gaat de telefoon en heb ik het meisje huilend aan de telefoon. Ik denk dat ze nu al is gebeten en ze ze niet meer wil maar wat blijkt: moeders is superboos en wil de dieren niet in huis hebben. Vader vindt alles best en het arme meisje zit ertussenin. Het wordt een knallende ruzie en voordat moeder de kans krijgt om de dieren weg te gooien (dat zei ze letterlijk) komen ze dus maar weer terug. Zo snel zijn er hier geen dieren ooit in, uit en weer in gegaan. Nu wonen de 2 ratjes in een groot hok op zolder omdat ik geen plek meer heb voor het grote hok op de dierenkamer. Ik vraag me trouwens af of ze dat grote hok nog terug kan draaien….
Er komen 2 konijnen binnen zonder naam. Aangezien het 2 vrouwtjes zijn die door 2 meiden worden gebracht is dat snel opgelost, Froukje en Maike. De nagels zijn schandalig lang en ik knip ze voor ik ze in een hok zet. De dieren hebben nu toch stress van het autorijden en zitten dan keurig stil. Oja reden van afstand: geen zin meer in. Wel eerlijk. Het is een mooi stel, mooie kleuren, chinchilla en zilvergrijs wit.
In de grote groep doen ze het niet zo best. Ze laten zich overal wegjagen dus mogen ze lekker samen in een buitenhok gaan wonen.
Er moet een konijn opgehaald worden in Didam. Geslacht onbekend. Reden geen tijd meer voor. Naam Snappie. Zaterdags pik ik hem op en ga gelijk effe een bakkie thee doen bij Thea. Mijn auto heeft startproblemen maar de garage heeft niets kunnen vinden. Dus blijf ik starten en duimen dat hij aanslaat. Het is gezellig bij Thea en we kletsen lekker even bij. Dan weer op weg naar huis met het mannetje Snappie.
Baby cavia Mello (was melchior) wordt gereserveerd, hij mag nog niet weg. Maar ze kunnen wachten gelukkig. Jammer is dat de kleintjes zo superschuw zijn. Vader en moeder waren al niet gesocialiseerd maar deze 3 kleintjes slaan alles. Ze hebben alle schuwheid van pa en ma in drievoud volgens mij want ze gillen als ik bij het hok kom. Zielig hoor.
Ik wil die zondagmorgen eerst even gaan sporten. Snel alle dieren verzorgen, sporttas pakken en auto ijsvrij gemaakt. Sleutel omdraaien…..niets…zo dood als een pier !
Hier wordt ik dus superboos om, een auto die niet start is het ergste wat mij kan overkomen. Nu hoef ik op zondag ook niemand te bellen want de garage zit dicht. Wachten dus tot maandag. Die zondagmiddag komen er nog 7 konijnen binnen dus ik heb werk zat en dat scheelt ook weer tijd om me te ergeren aan de auto. Als eerste komen pa en ma en zoon uit eerste nest en 2 zonen uit 2e nest binnen. Gelukkig is inmiddels alles geholpen, ook ma. Dus wie ik ook bij elkaar zet, jongen komen er niet meer van. Aangezien er enkele konijntjes erg op elkaar lijken is dat maar goed ook. De namen zijn: moeder: Worteltje (ja sorry was niet mijn idee). vader: Pluis. zoon: Bennie. Zoon: Bart. En zoon: Hans. Reden: te veel konijnen ook nog thuis en dus geen tijd meer voor.
Die dag komt er ook een boze voedster in die bedoeld was als vriendin voor Frans, de grote Franse hangoor die hier toen weg is gegaan. Maar die is doodsbang voor haar. Wietske is namelijk ook groot en zwart en bepaald wat er moet gebeuren. En das best eng. Frans begint echt te gillen als ze in de buurt komt. Dat is natuurlijk geen doen en dus komt Wietske hierheen want de opvang waar ze vandaan kwam was niet erg bevallen bij de mensen en daar hoeft ze wat hun betreft niet meer heen. Wietske is inderdaad best eng want ze probeert mij op te eten. Ze loopt los in de volière en rent dan op mijn been af en bijt in mijn broek. Als ik buk probeert ze mijn handen te grazen te nemen. Frans had groot gelijk om te gaan gillen, dat doe ik ook soms van schrik als ze in mijn broek hangt.
Tussendoor komen die zondag ook Karien en Robert even hier kijken voor een cavia die bij een konijn van hun zou kunnen. Kaatje die hier woont heeft altijd met een konijn samengewoond en ze nemen hem dan ook mee. Al snel krijg ik bericht. Konijn en cavia vinden elkaar erg lief en liggen dicht tegen elkaar aan. Lief he?
Die dag komt er nog een boze voedster in, Snuffel genaamd. Ook zwart en ook bijten. Deze mensen zijn de wonden in hun handen helemaal zat. Ik zucht maar eens en vraag me af waarom de vrouwtjes toch allemaal krengetjes zijn. Na paar dagen zet ik haar samen met Pluis uit de groep van 5. Dit gaat prima samen en dus is ze minder op mijn handen gericht.
De zondag is dan eindelijk voorbij. De hokken zijn aardig gevuld en ik heb weer werk zat.
Op maandag komt er een ambulance voorrijden om mijn gestorven auto op te halen. Ik ga mee, tis tenslotte mijn autootje. De startmotor is kapot en wordt besteld. Ik krijg een leenauto mee. De een of andere sportuitvoering. Ik moet eerst op de grond gaan liggen wil ik erin komen, de voorruit bestaat uit 2 halve ramen (steenslag). Ik kom er mee thuis maar blij ben ik er niet mee. Mijn rug vertelt mij direct waarom ik een hoge auto had genomen. Gelukkig kan ik mijn auto eind van de middag weer ophalen. Ik geef mijn auto een kus en ben erg blij dat hij weer tot de levende behoort. Eerdaags moet hij ook nog voor een APK en daarna krijg ik me een rekening…zo zeg. Je zou bijna wensen dat hij dood was gebleven. Gelukkig mag ik in termijnen betalen. Ga ik net redden voor de volgende APK eraan komt denk ik. Pfffffffff. Gelukkig springt ma bij.
De cavia dames Josien en Fay gaan op proef weg en beertje Jayren wordt door dezelfde mevrouw gereserveerd. Hij mag nog niet gaan samenwonen en moet dus nog een weekje hier blijven. De volgende week mag ook hij mee en ik hoop dat hij het naar zijn zin krijgt bij al die dames.
De 2 best schuwe en bijtgrage ratjes vinden ook een tehuis. Bij een meisje die hier al eerder probleemratjes had gehaald in het verleden. Ze was toe aan een nieuwe uitdaging. Nou die heeft ze nu haha maar het gaat goed en ze bevallen haar prima. Gelukkig maar.