Nieuwsbrief 5 2010

Een halfuurtje voor ik weg moet wordt er aan de deur gebeld. Het is al donker en het blijkt de dierenambulance te zijn. Er is een kraakpand ontruimd en er zijn wat dieren achtergebleven. Kunt u er wat mee? vraagt deze man. Ik sta effe met mijn mond vol tanden. Kun je niet even bellen van tevoren? Voor hetzelfde geld ben ik al weg en wat had je dan gedaan? Geen antwoord, alleen: Kunt u er wat mee anders…. Ik wil het anders niet weten en pak een vies en stinkend hok aan. Schijnen 2 ratten te zijn zegt meneer nog en weg is ie. Ja hallo zeg. Ik heb nog geen afstandsverklaring kunnen maken en betalen deed hij ook al niet, erger… hij vroeg er niet eens naar. Ik ben best een beetje boos maar moet me haasten. Snel maak ik een rattenhok klaar en stop dan op goed geluk mijn hand door het deurtje en tast naar de ratten. Hopelijk bijten ze niet te hard. Ik heb beet…zijn geen ratten maar gerbils. Verdorie dan moet ik dus een ander hok klaarmaken want die kunnen niet in een traliehok. Ik besluit de gok te nemen en laat ze toch maar even in het traliehok zitten. Als ik ’s avonds laat thuis kom haal ik de muisjes uit het aquarium en voorzie dat van een nieuwe bodem en inrichting. Gelukkig hebben de degoes zich nog geen weg naar buiten gevreten. In dat hele grote aquarium zitten ze naast elkaar om zich heen te kijken. Zo veel ruimte hebben ze nog nooit gezien. Effe later zijn ze druk aan het graven en badderen. Dolblij met hun vrijheid en vooral met hun frisse lucht. Jeetje wat stinken deze dieren naar rook en drugs en andere viezigheid. Ik heb hun hok buiten gezet en ondanks de harde vorst ruik ik het hok elke keer als ik de achterdeur open doe. Je zou er als dier een longprobleem aan overhouden…

Konijn Levi komt ook hier wonen. Hij zit inmiddels in de schuur want binnen is er in dit jonge gezin geen plek meer voor hem en buiten blijft de jonge hond klieren bij het hok. Levi is een leuke kleine dwerg hangoor maar hij kan bijten!! Direct dezelfde dag nog hangt hij in mijn mouw en de volgende ochtend in mijn arm. Hallo meneer……waar denk je dat je mee bezig bent? Ik ben het al zat en pak hem bij kop en kont en zet hem in de grote volière bij de grote boze Wietske. Ga maar ruzie met haar maken. Voor de zekerheid blijf ik wel even in de deuropening staan kijken want Levi is wel heel erg klein en Wietske wel heel erg groot. Wietske schiet op Levi af en ik denk al dat dit niet goed gaat aflopen. Zie mijn verbazing. Wietske omarmt hem letterlijk. Met haar grote voorpoot schuift ze de kleine Levi onder haar grote borstkas en gaat er bovenop liggen. Levi kijkt verbaasd omhoog maar kan geen kant meer op. 10 minuten later staat Wietske toe dat hij even op staat. Maar zogauw hij gaat lopen ligt ze weer bovenop. Ze bijt echter niet en gedraagt zich als een verliefde doorgedraaide puber. Als ik een half uur later weer ga kijken ligt Levi tegen haar aan te slapen. Dat heb ik nog eens fijn opgelost al zeg ik het zelf. Tot op vandaag hebben ze geen van beide nog geprobeerd om mij te bijten. Nu zoek ik dus een tehuis voor de kleine en de grote bijtert samen. Helaas is na 2 weken de liefde van Wietske over en krijgt Levi geen kans meer om te eten en te bewegen. Ik zet hem weer in een eigen hok en heb ze dezelfde dag nog allebei in mijn arm hangen…zucht. HELP>>>

De 2 vrouwtjes ratten hebben een plek gevonden bij een meisje die hier al eerder moeilijke ratjes heeft gehaald. Deze zijn op 1 na inmiddels gestorven en ze is toe aan een nieuwe uitdaging. En die vindt je hier genoeg haha. Maar eerlijk is eerlijk want al snel mailt ze dat de ratjes prima bevallen en al bijna niet meer bijten. Natuurtalent dus.

Ook de chinchilla’s vinden een tehuis. Deze mensen hebben nog  meer chins zitten en vinden het fijn om ook voor deze 2 meiden te gaan zorgen. Ik ben er ook blij mee want chinchilla’s zijn zo moeilijk plaatsbaar. En als ze dan een goede plek kunnen vinden en al betrekkelijk snel dan mag je terecht blij zijn.

Ik heb weer eens stofzuiger ellende. De stofzuiger die ik had gekocht om hierboven te zuigen bij de hokken heeft het begeven. Nu weet ik wel dat elke dag zaagsel, stro, hooi en voer zuigen niet alles is maar het was (vond ik) best een dure stofzuiger. Natuurlijk is de garantie van een jaar voorbij en dus ga ik weer op zoek naar een nieuwe vriend in het huishouden hier. Ik heb hem gevonden. Hij heet Bennie en is een stoere grote bedrijfszuiger. Als deze ook weer met een jaar de geest geeft weet ik het niet meer hoor. Ik heb geen geluk met die dingen, of de fabrikant weet niet dat er ook huishoudens zijn waar meer gezogen moet worden dan een pluisje en wat stof. Maar ik loop weer fluitend door het huis met Bennie die me op de voet volgt.

De schuwe cavia Melchior gaat ook weg. Hij vindt een tehuis bij een leuke knul die rustig de tijd gaat nemen om hem wat minder angstig te krijgen. Na een week krijg ik mail dat het al een stuk beter gaat met hem. Dat geeft hoop voor de zusjes die ook zo superschuw zijn. Moeder en de 2 zusjes gaan naar Heleen om te socialiseren. Hier is daar domweg te weinig tijd voor. Bij Heleen werkt het hele gezin mee en worden moeder en kids regelmatig uit het hok “gevangen” en mogen ze een half uur op schoot om te knuffelen. Nou ja…knuffelen…de dieren zijn zo bang, zo zielig. Na ruim een week is er nog niet veel verbetering en zie ik het zwaar in voor dit stel. Moeder zit al apart maar ze brengt de stress door de lucht schijnbaar nog steeds over op Balou en Cassie. Tot grote schrik van Heleen vindt ze op een morgen 4 dood geboren jongen in het hok van moeders. Heeft de vorige eigenaar dus toch vader cavia niet op tijd weg gehaald, verdorie. Dit dier is al zo gestresst en nu dit weer. Heleen is er kapot van en ik ook. Niet omdat we de dode jongen betreuren want moeder cavia had deze groep nooit kunnen verzorgen, ze is zelf te klein en te zwak voor zoiets. Maar we zijn geschokt omdat dit natuurlijk nooit had mogen gebeuren. Ik ben dus weer verkeerd voorgelicht door een eigenaar. Bewust of onbewust? Ik zal het nooit weten en het boeit me ook niet. Arm dier. Heleen is nu echter wel super begaan met moeder Aishana en samen besluiten we om na een paar dagen rust haar eens buiten in de groep te zetten. Tot onze verbazing gaat dit prima. Ze trekt meer naar de 3 grote konijnen toe dan naar die nieuwsgierige andere cavia’s maar ze is wel een stuk rustiger in het buitenverblijf. Dus mag ze daar voorgoed blijven wonen. Dan heb je als cavia zijnde dus veel geluk. De beide kleintjes worden al iets rustiger nu moeder niet meer in de buurt is maar het zullen nooit echt tamme cavia’s gaan worden en waar moet ik ze dan plaatsen? Er reageren genoeg mensen voor hen maar overal zijn er kinderen en dat kunnen deze cavia’s echt niet aan. Moeilijk, moeilijk. Totdat er zich een gouden kans voordoet. Er melden zich hier mensen die hen graag willen hebben. Eerst denk ik nog dat ook dit weer niets gaat worden als men hoort hoe schuw ze zijn maar deze mensen zijn beide volwassen, geen kinderen en werken regelmatig. Bovendien zijn hun vorige cavia’s ook niet echt tam geweest. Ze gaan bij Heleen kijken naar de kleintjes en we zijn erg blij als dit het gouden mandje blijkt te zijn voor deze 2 cavia’s. De kinderen van Heleen moeten even slikken als de kleintjes zomaar vertrekken maar Heleen en ik zijn echt zeer blij. We wensen mens en dier daar veel plezier samen en wie weet worden ze ooit wel minder schuw.