Nieuwsbrief 6 2010
En weer komen er 2 konijnen hier wonen. Ze heten Egbert-Jan en Koningin Juliana. Het zijn 2 prachtige dwergkonijntjes maar u snapt dat ik het woord Koningin er maar bij weg haal. Hoe verzinnen sommige mensen het toch. Hij is net zo klein als zij maar soms wil hij erg graag vertellen dat zij van hem is, dan moet ik een beetje op mijn handen letten. Verder zijn ze best lief hoor. Heeft u niet zo’n groot buitenhok? Geeft niks…. past altijd met deze 2.
De degoe met zijn scheve tanden lag smorgens dood in het hok. Reden? Onbekend…geen enkel idee. Ook lag er een hamster dood, buiten 2 oudere vogels dood in de volière en het is niet eens woensdag, gehaktdag….Het gebeurt vaak dat oudere en zwakkere dieren tegen het einde van de winter het loodje leggen maar ik blijf het wel erg jammer vinden.
Verder is het nog steeds bar koud, en het is druk want het is vakantietijd. Ik ben dus weer druk met het ontdooien van waterflessen en extra hooi en stro in de hokken doen. Van mij mag het warm water gaan regenen.
In een dierenwinkel (jaja) worden er, door een donateur van de stichting, 3 kleine caviaatjes aangetroffen die er schandalig uitzien, schurft en vol met wonden. Ze wordt erg boos en red de dieren uit die omstandigheden. Ze komen al snel hierheen. Ze zijn veel te jong bij de moeder weggehaald en hebben natuurlijk in die winkel geprobeerd een moeder figuur te vinden. In die groep zijn ze aangevallen en letterlijk de hoek in gedrukt. Men deed er helemaal niets aan en de dieren hebben geluk dat ze nog leven. Ik behandel ze direct tegen schurft en verzorg hun lelijke bijtwonden. Ze krijgen de namen: Hups, Ukkie en Snoopy. De eerste 2 zijn mannetjes en Snoopy is een vrouwtje. Gelukkig beginnen ze na een paar weken weer op gezonde cavia’s te lijken en zijn de wonden bijna genezen.
10 jaar geleden gebeurde het mij ook al. Een hondenpoot in het oog. Toen was het de poot van Radja nu die van Bolleke. Het ging heel zachtjes en ik dacht dat er niets aan de hand was maar het oog bleef tranen en toen ik eens goed keer zag ik iets wat normaal niet in mijn oog te zien is, een sneetje. Dat was het begin van opticien, huisarts, ziekenhuis enzovoorts. De eerste dag had ik geen zalf voor het oog gekregen en ik werd een beetje maf van het pijnlijke gevoel in mijn arme oog. Ik moest de bril op want de lenzen waren natuurlijk geen optie. En daar kreeg ik weer hoofdpijn van want die sterkte van de glazen klopt niet meer. Eind van de middag hield ik het niet meer en ben maar eens de medicijnkast van de dieren ingedoken. Gelukkig lag daar nog een nieuw tubetje oogzalf voor konijnen en knaagdieren. Nou is mijn oog volgens mij niet anders dan die van een konijn (nou ja, mijn ogen zijn groen en die ben ik bij een konijn nog niet tegen gekomen) en dus heb ik die oogzalf maar zelf gebruikt. Iedereen verklaarde mij die bridge avond voor gek. Maar mijn oog voelde wel een stuk beter. De volgende dag vertelt mijn huisarts me dat ik zelfs zeer luxe zalf heb gebruikt. Ik krijg van hem precies dezelfde (zonder opschrift diergeneesmiddel) maar met minder werkzame stof erin en zonder vitamine A. De huisarts wist ook niet wat die vitamine A zou doen in mijn oog. Volgens mij gaan ze er van glanzen….daar was hij het mee eens. Ik heb dus nu 2 tubes zalf maar die voor de dieren bevalt het beste. Na 2 weken was het oog weer helemaal genezen. Hopelijk duurt het weer 10 jaar voor ik de volgende hond in het oog krijg.
De cavia’s Lucy en Jessy komen ook gezellig hier wonen. Ooit waren ze van een groenschool maar overbodig geworden viel het niet mee een nieuw tehuis te vinden. Via via zijn ze hier gekomen. Ze zijn mooi en lief dus dat mag geen probleem zijn om ze te herplaatsen.
De meest boze hamster Adje gaat ook weg. Hij gaat wonen bij een meisje die hamsters graag handtam maakt. Nou of dat dit met Adje gaat lukken weet ik niet maar een tehuis verdient hij in elk geval. Ik lig wel in een stuip van het lachen als ik zijn nieuw naam hoor: Terror Jaap….wie kent hem niet van de tv…..
En volgens het binnenkomende mailtje gaat het prima met hem in zijn nieuwe tehuis.
Waarom doen die kleintjes het altijd goed bij een ander?
Het hondje van mijn moeder, Kim is erg ziek. Ze wil niet meer eten nadat ze een week heeft lopen spugen. Ze is inderdaad al op leeftijd maar ik had gehoopt dat ze nog enkele jaren mee kon. Helaas moeten we haar in laten slapen. Ma is er natuurlijk zeer verdrietig van en ik zal de kleine ook erg missen. Niet meer langs het strand met de kleine honden van ma. Nu ga ik maar niet meer naar het strand voorlopig. De tijden veranderen en ik ben niet gelukkig met deze veranderingen. Ma ziet een nieuw hondje niet meer zitten. Ik wel, maar de tijd zal leren of er nog ooit een hondje gaat wonen bij ma.
Ook hamster Heleen krijgt eindelijk een nieuwe plek.Ze gaat op de fiets mee naar Lent. Wel in een vervoersbox in een warme handdoek in een tas hoor!! Het vriest tenslotte… Al snel blijkt dat Heleen hoog kan springen want ze is daar zomaar uit haar bak gesprongen. Gelukkig is ze terug gevonden voordat mevrouw letterlijk bijna haar voet op haar plaatste. Er ligt nu een gaasdeksel boven op het hok. Jaja klein maar slim zullen we maar zeggen.
Konijn Levi haal ik bij Wietske weg. Drie dagen was Wietske verliefd, toen niet meer en dan blijkt Wietske toch wel een kreng te zijn want ze pakt kleine Levi letterlijk in haar bek en smijt hem aan de kant. Nu is Levi de hele dag aan het rennen voor zijn leven en dat hoort natuurlijk niet. Hij krijgt een eigen hok en kan tot rust komen. Als dank bijt hij me trouwens. Wietske heeft mijn benen maar weer gekozen als aanvals object. Meiske wat moet ik toch met je?
Konijn Nijntje komt ook hier wonen. Ze verbleef eerst in een kinderdagopvang maar al die kleine vingers en gillende kindjes werkte op haar zenuwen en ze begon te krabben en te bijten. Hier komt ze tot rust en bijt geen enkele keer. Ze is zelfs erg knuffelig. Ik moet dus duidelijk op zoek naar een kinderloos tehuis voor haar.
Er komen niet alleen veel konijnen binnen, zo af en toe vertrekt er ook weer 1. Zo ook Pluis. Hij gaat wonen bij een eenzaam vrouwtjes konijn en bevalt prima. Pluis is de eerste die sinds lang hier weg gaat. Ik duim maar voor beter weer want met deze vrieskou zitten de mensen duidelijk niet te wachten op buitendieren. Ik ben ook niet blij met de kou want de waterflessen bevriezen elke dag wel 2 keer en ik blijf “twee emmertjes water halen”.
De gerbils uit het kraakpand hebben een woonvergunning gekregen in Apeldoorn. En een mooi ruim huis hebben ze daar ook gevonden. En mensen die goed voor hun gaan zorgen. Eind goed, al goed dus.