Nieuwsbrief 11 2010
De konijnen Otje en Likkepot vinden samen een nieuwe plek. Dat zijn dus weer 2 konijnen van de flat die onderdak vinden. Het zijn ook lieve konijnen dus ik verwacht geen problemen.
Erg verheugd ben ik als er iemand contact met mij opneemt over de degoes en hun jongen. Deze mensen willen graag een groepje of wat hebben. En dus komen ze het jongste stel ophalen. Moeder en de 6 kleintjes mogen mee. Ik had al gekeken en het zijn 3 zusjes en 3 broertjes. Dat is fijn want als ze dadelijk uit elkaar moeten dan heeft men 2 goede groepjes, 3 jongens en 4 meiden samen. Perfect.
Ik ga weer een grote mand en een bench ophalen. De mand is voor Spanje en de bench kan ik hier waarschijnlijk goed gebruiken voor de pups. Ik heb meerdere benches maar ik heb er enkele uitgeleend en die kan ik moeilijk nu ineens terug vragen. Ik denk dat Bolleke deze nieuwe bench krijgt omdat deze iets kleiner is en dat ik haar grote bench voor de 2 pups samen ga gebruiken.
De cavia Pukkie heb ik hier met diverse andere cavia’s geprobeerd samen te laten wonen maar ze vecht en vindt er niets aan. Als er hier dan een goede klant van de stichting komt die zegt dat ze bij haar 2 oudere cavia dames mag gaan wonen heb ik daar ernstige twijfels over. Ze nemen Pukkie mee en ik blijf de rest van de dag dicht bij huis. Ik verwacht elk moment een telefoontje dat ze haar zoals afgesproken direct terug kunnen brengen bij vechten. Tot mijn stomme verbazing krijg ik de volgende ochtend bericht dat het zeer goed gaat met Pukkie en de 2 dames daar. Tja daar sta ik dan toch even mooi met mijn mond vol tanden. En vraag me stiekem af wat er dan aan de cavia’s hier mankeerde….
Ook de laatste kleine en zeer schuwe cavia krijgt een plekje. Hups die inmiddels ook gecastreerd is gaat voorlopig even alleen wonen bij lieve mensen die met veel geduld gaan proberen hem weer iets minder schuw te krijgen. Heleen heeft hier al veel tijd in gestoken en hij is zeer vooruit gegaan maar een rustige tamme cavia is het nog lang niet. Mocht hij zover zijn dan krijgt hij hopelijk een lieve vriendin en dan is ook zijn leven compleet.
Er komen mensen met 3 kleine kinderen hierheen om te kijken naar 2 konijnen. Maar gaandeweg het gesprek en het observeren van de kinderen hier kom ik al snel tot de conclusie dat ik helemaal geen geschikte konijnen voor hen heb. Ik neem ze dus maar mee naar het hok van het oudere konijn James Bond en zijn cavia vriendin Money Penny. Als ik het konijn los laat hier op de stoep loopt hij direct naar de kinderen toe voor een knuffel. Het meisje wat erbij is vindt de lange haren van de cavia leuk, typisch meiden, lekker met haren prutsen enz. Ze zijn het een beetje schoorvoetend met mijn keuze eens en beloven ze over enkele dagen op te komen halen. Dat weekend ben ik weg maar Mirjam komt hierheen om te voeren en zij zal de dieren dan overhandigen. Ondertussen kunnen ze thuis het hok en de ren opbouwen en installeren.
Omdat ik een weekend met mijn moeder naar Bergen ga moeten de honden in pension. Dat zijn de oudere honden wel gewend maar voor Bolleke wordt het de eerste keer en daar maak ik me toch een beetje zorgen over. Ik loop dus ook al een paar dagen te bedenken in welk hok met welke hond ik haar zal doen. Grietje en Radja samen is niks. Grietje met Bolleke samen wordt volgens mij een iets te dolle boel. Dus besluit ik om Amber bij Grietje te plaatsen, die slapen hier ook samen in de gang en dan maar duimen dat ze niet telkens hooglopende ruzie krijgen en Bolleke mag dan bij de hoogbejaarde Radja slapen. Mocht Bolleke dan angstig worden dan stelt hopelijk de toch al niets meer wetende Radja haar gerust. Die gaat lekker liggen en slaapt veel dus geen stress bij mijn spanjaardje. Ik leg dekens en paspoorten en voer alvast klaar en de oudere honden zijn al helemaal blij, die weten wel wat er gaat gebeuren. Bolleke snapt niets van alle opwinding maar kwispelt vrolijk mee. De dag ervoor breng ik eerst alle spullen weg, anders is de auto wel erg vol met de honden erbij.
De dag voor mijn weekendje weg komen er 2 mooie konijntjes hierheen. Ze heten Dopie en Dock en zijn 2 meisjes. Echt mooie konijnen en op het eerste gezicht lijken ze ook erg lief. De mensen hebben geen tijd meer voor hen. Ik ben wel benieuwd hoe ze zich hier ontwikkelen maar Mirjam zal ze de eerste 2 dagen mee maken. We zien wel.
Er is een aswolk gezien en nu mag er niet meer gevlogen worden. Vrienden en kennissen zitten vast in het buitenland of zien hun vakantie letterlijk in rook opgaan. Ik vraag me af of de pups wel zullen komen. Afwachten maar. Heel europa staat op de kop maar ik ga lekker een weekendje weg. Doei doei lekker puh want ik ga met de auto.
Op zaterdagochtend rijden we naar Bergen en rond het middaguur komen we bij het hotel. Ik had een kamer beneden geboekt met een buiten zitje. Expres gedaan omdat tijdens het boeken het hondje van ma nog leefde en dus mee zou gaan. Helaas heeft kleine Kim dit niet meer mee mogen maken.
Onze kamer bevindt zich buiten in de tuin en is super klein. We krijgen al snel de slappe lach want je moet achterwaarts de wc op anders kun je de deur niet meer dichtdoen of omdraaien. De kamer is zeer gedateerd en rond het bed (trouwens prima bedden) hangt een vreemde roesel. Het lijkt een beetje op een baar in een crematorium. Ma en ik weer in een deuk natuurlijk.
Smiddags gaan we een beetje wandelen door Bergen en wat winkels bekijken. Valt een beetje tegen. Bijna allemaal dure boetiekjes waar ze van een maatje meer of hoge leeftijd niets verkopen. ’s Avonds gaan we lekker uit eten aan de overkant want het hotel heeft geen restaurant. We nemen een eendenbout. Alles is lekker behalve de eendenbout. Het waren vast de oude eenden uit het stadsparkje want ze wilden niet van de bout af komen. Tja en als ze dan komen vragen of het heeft gesmaakt zijn wij altijd heel eerlijk. De kok komt er ook bij en biedt zijn excuses aan. Hij had zijn best gedaan….tja…maar hij gaat het goed maken voor ons. We krijgen een ruim bord (langwerpig) met allerlei soorten ijs en vruchten erop. Geen aparte bodjes voor ons, wel 2 lepels. We lijken wel een verliefd stel, samen eten van een bord. Weer lachen dus. De volgende dag is het stralend weer en rijden we naar zee. Al vroeg zitten we op het terras van een strandtent en ren ik elke anderhalf uur even naar de auto om een nieuwe parkeerkaart te kopen. Kleinigheidje hoor, is vlak bij. We verbranden prima en zo rood als een kreeft komen we terug op onze kamer waar we met het meegebrachte waterkokertje een lekker bakkie thee maken en nagenieten op ons buiten terras (ahum) Ik bel elke dag hoe het met de honden gaat want mocht het niet goed gaan snel ik naar huis en haal ze op, nou ja minstens Bolleke dan toch. Maar ze doen het goed en hebben het erg naar hun zin.
Mirjam voert hier en zij geeft het konijn en de cavia mee die 2 dagen eerder gereserveerd waren. Mirjam vertelt mij dat de eerste dag de nieuwe konijnen Dopie en Dock erg lief waren maar Dopie nu wat grommerig is. Maar ze redt het wel en ik kan dus met een gerust hart wegblijven.