Nieuwsbrief 13 - 2010

Als het erg druk is met vakantie dieren en voorbereidingen voor nog meer vakantie dieren en de pups die gaan komen krijg ik natuurlijk griep. Jeetje wat voel ik me ellendig en wat hoest ik. 's Nachts word ik wakker van lawaai en dat blijk ik dan zelf te veroorzaken door het hoesten. De koorts is na enkele dagen wel over. Het hoesten gaat wel een paar weken duren. Vermoeiend hoor maar ik ben niet de enigste.

De pups zouden hier komen vanuit Spanje op moederdag. Leuk dan word ik dus een beetje moeder. Maar een paar dagen ervoor krijg ik te horen dat die meneer, die ze op zijn ticket mee zou nemen, een paar dagen eerder naar huis komt vliegen. Of het goed is dat de pups op 5 mei al hier komen dus 5 dagen eerder. Geen probleem hoor. Ik had de bench al klaargezet, de riempjes zijn er en er is een grote zak puppy brokjes. Ik ga mijn agenda even omplannen en ben er klaar voor. Dan lijkt het noodlot toe te slaan. Er trekt een koude front over Spanje waarin de temperatuur binnen een half uur met 15 graden daalt en het sneeuwt en hagelt ineens. Met man en macht haalt men de dieren naar binnen en zet ze warm. Echter de pups zijn de volgende dag ziek, hoesten en niezen. Overleg met de Spaanse dierenarts volgt. De pups hebben weinig kans om beter te worden in Spanje en dus besluiten we de pups toch op het vliegtuig te zetten met de medicijnen waarmee ze daar begonnen zijn. Smiddags om 13.00 landen de pups en ondertussen heb ik alle manden die ik voor het asiel had verzameld in de auto van Gemma van Sphoek gezet en past haar zoon op beide auto’s die we op kortstondig parkeren hebben gedumpt.
Met kriebels in mijn buik lopen we naar de aankomsthal. We moeten nog dik 20 minuten wachten en dan komt er een reuze aardige meneer door de deuren met een vliegtuigkennel op een kar. Daar zijn ze dan eindelijk. Allereerst geef ik Jan, zo heet die meneer een hand en bedank hem hartelijk voor de hulp. Hij blijkt voor zijn werk regelmatig naar Spanje te moeten vliegen, is zelf honden gek en neemt elke keer weer een kennel mee op zijn naam. Hij vertelt gelijk dat de pups lief zijn en zo mooi. Ik werp een blik in de kennel en mijn hart smelt. 4 bruine ogen kijken me suf aan. Het donkere hondje heet Eden en hoest lelijk. Het licht bruine hondje heet Barry en heeft een snotneus en prut in de ogen. Het derde vlies ligt over zijn ogen heen en hij is duidelijk ziek. We halen ze uit de kennel om ze even de benen te laten strekken en wat water te geven. Maar de honden zijn erg apathisch en we bedanken Jan en nemen de honden op de arm mee naar buiten naar de auto. Frisse lucht doet ze in elk geval wat alerter maken. In de auto maar weer wat water gegeven en een paar brokjes. Gemma en ik nemen afscheid van elkaar en met de pups veilig in een bench ga ik rijden. Nog geen paar kilometer later zet de kleine Eden een strot op….wat een geluid zeg….Ik zit midden op de drukke snelweg en kan dus niet zo maar even stoppen. Ik praat tegen hem maar hij is helemaal overstuur. Een paar kilometer verder kan ik de auto op de vluchtstrook zetten en terwijl ik dit doe houdt het gegil achter me op. Bezorgd kijk ik achterom en ruik direct waarom die paniek er was. Eden moest poepen !!! De schat heeft er alles aan gedaan om mij dat duidelijk te maken en heeft nu van ellende maar op de hoek van de deken gepoept. Zijn poep is mooi hard en ik schud de deken buiten de auto uit. Draai hem om, leg de pups weer in de bench en ze vallen direct in slaap. De rest van de reis verloopt probleemloos.
Thuis gekomen doe ik eerst de honden hier naar buiten en laat de pups de woonkamer verkennen. Dan op de arm naar buiten en even laten snuffelen. Dan hevig duimen en de pups op de grond zetten. Spannend om die 2 kleine knullen tussen die grote honden te zetten. Maar het gaat prima. De pups zijn duidelijk onder de indruk en gedragen zich heel rustig. Bolleke duwt ze gelijk ondersteboven en Grietje gromt maar eens duidelijk als de pups te dichtbij komen. Goed nu weet iedereen een beetje wat ze aan elkaar hebben en is er al snel weer rust. De pups zijn ziekjes en kruipen in hun bench om te slapen en ik laat ze maar met rust.

Ik heb hier nu nog 1 degoe jong, een mannetje en in de dierenwinkel een moeder met 1 zoon. Ik ga dus even ruilen. Haal moeder hierheen en zet de 2 jongens samen. Dan hebben ze allemaal meer kans op een tehuis. Dus duimen maar.

In een dierenwinkel zit een zeer zielig ratje. Eenzaam en alleen in een te klein hokje. Ze loopt scheef en kan haar hoofd niet recht houden. Marieke en Josephien zien het arme dier zitten en nemen het maar mee want de eigenaar van de winkel wil het diertje bij de slangen gooien. Maar ja echt plek hebben de meiden niet en dus komt ze hierheen. Ik noem haar Marjo en besluit haar eerst te behandelen met een pipetje tegen de parasiet die waarschijnlijk in haar koppie zit en waar ze zo gestoord van loopt. Klein probleem is dat Marjo nog nooit menselijk contact heeft gehad en kompleet in paniek gaat als ik haar met een handschoen vastpak. Maar ja ik moet haar toch druppelen en met mijn vrije hand knijp ik het pipetje leeg in haar nek. Dan zit je dus redelijk dicht bij haar bek en voor ik het weet heeft ze me te pakken. Auwwww, bloeddddd, dwars door mijn nagel heen….Pijnnnn dat ga ik u niet vertellen zoveel. Rat behandelt, ik slachtoffer geworden. Het leven in een opvang is hard.

Als je 2 leuke konijnen zoekt zit je hier altijd goed. Meestal is er keuze genoeg, nu ook. De konijnen moeten klein zijn en te vertrouwen bij kinderen en goed samen kunnen. Tja daar gaan dus Bart en Dock samen heen. Leuk stel wat elkaar hier heeft leren kennen. Toch fijn om te weten dat de dieren die elkaar inmiddels vertrouwen en graag zien ook samen op avontuur kunnen.

Er is een rat gestorven. Nee niet hier maar bij mensen thuis. Nu is de andere tamme rat erg eenzaam. Ik heb er hier 3 en 1 daarvan, Black is erg aanhankelijk,. De andere 2 zijn wat meer op zichzelf. Dus mag Black mee naar zijn nieuwe knuffelplek.

Ook konijn Loena gaat op proef weg, ik hoop dat hij zijn vecht trauma te boven komt. Gelukkig is het vrouwtjes konijn waar hij mee gaat samenwonen een schat en al snel krijg ik bericht dat hij mag blijven want de konijnen likken en kussen elkaar, slapen dicht tegen elkaar aan en spelen samen. Kortom…trauma is weg…..

Met tranen in de ogen komt men konijn Mimie brengen, hij is klein en erg leuk en supertam. Thuis lag hij het liefste op een kleedje op tafel tv te kijken. Dat kan ik hem niet bieden, wel een buitenhok met uitzicht op spelende honden. Waarom hij weg moest? Nou er was een sterfgeval in de naaste familie en daar hebben deze mensen de kat als erfstuk van. Die kat wil ook knuffelen maar niet met een konijn in de buurt. Beide dieren raken in de stress en het wordt voor het kleine konijn ook gevaarlijk met zo’n boze kat. Hij wordt gecastreerd en geënt en al snel melden zich mensen voor hem die een knuffel konijn zoeken. Er zijn ook wat cavia’s en een ruim buitenhok. Hier nemen ze ook nog een ren mee voor op het gras dus zijn toekomst ziet er prima uit.