Nieuwsbrief 17 - 2010

Helene heeft eindelijk ook een hond, ook een spaanse schone. Haar naam is Telma en het is een volwassen teefje. Het kon familie zijn van mijn Bolleke. Telma is een rustige en superlieve hond die andere honden door alleen maar te kijken al vertelt wat ze wel en niet wil hebben. Ik ga natuurlijk op kraamvisite.
Ik wens het hele gezin heel veel jaren plezier van hun nieuwe huisgenoot.

Ook hier komen weer 2 nieuwe pups wonen. Ik kan ze begin van de avond ophalen op Eindhoven Airport. De namen zijn Tokio en Angels. Er komt nog een aardige vrouw naar het vliegveld, Paula, en die zal de vliegtuigkennel meenemen naar haar thuis, daar staan er al meer die dan weer terug naar Spanje vervoerd moeten worden.
Het is een lekker makkelijk vliegveld waar ik de auto goed dichtbij kwijt kan en extra leuk: er is een dakterras waar je het vliegtuig kunt zien landen en dan sta je met de neus op de taxistandplaats van het vliegtuig. Alle passagiers stappen uit en de kar voor de koffers wordt er tegenaan gereden. En pas op het einde van uitladen komen er 2 vliegtuigkennels uit. Ik heb dan toch weer de kriebels in mijn buik. Beneden nemen we dan maar een lekker ijsje en wachten rustig af totdat de kennels door de douane zijn. In 1 van die kennels zitten “mijn” pups. Daar zijn ze dan eindelijk…..ik zie 2 angstige koppies, een zwarte en een hele kleine bruine. En de hele hal kan ze ruiken want de hele bench is onder gepoept  en stinkt een uur in de wind. Snel rijden we de kennel naar buiten en dan steek ik voorzichtig mijn hand in de kennel om een halsbandje om te doen. Hmmmmm, de ene duikt weg en de ander is zo klein dat het bandje te groot is. Ik maak dus maar van beide riemen een soort lasso en dan kunnen ze eruit.
Ik had al gehoord de dag ervoor dat ik in plaats van 2 reutjes en reu en een teefje zou krijgen, maar dat dit teefje zo klein zou zijn had ik niet verwacht. Ze trekt een paar rimpels op haar koppie en ik ben verliefd haha.
Gelukkig zitten de honden niet onder de poep en ik laat ze dapper meelopen naar mijn auto, dat doen ze best al goed. Ik zet ze in een schoon hok en geef ze water en wat brokjes. Dat lusten ze wel. De stinkende kennel zetten we in de andere auto. Ik vindt het een goede verdeling haha. Rond 20.00 uur zijn we hier thuis en mogen de kleintjes naar buiten kennis maken met de grote honden hier. Het is wel even spannend want Angels is net zo groot (klein) als de kop van Grietje, mijn langharige herder, maar na een paar minuten lopen ze al rond tussen de grotere meiden en na een uurtje loopt alles buiten met elkaar te spelen. Dat is wel even wennen want het gaat er soms wat ruw aan toe. Zo’n klein hondje ligt toch wel erg snel plat en ze rollen haar soms alle kanten op. Snachts slapen ze goed door en ik ben aangenaam verrast als ze pas om 7.30 wakker worden. Beter dan 5.15 zoals de vorige 2 telkens deden.
Alleen die namen daar kan ik niks mee, dus ik doop ze maar om. Angels wordt Angie en Tokio wordt Kio. Kio is een lieve schat, er zit iets van een jachthond doorheen en dat is aan zijn karakter te merken, Angie is volgens mij een kruising tussen een jack russel en een pittbull, ze domineert al snel iedereen en kan vechten als een grote..
Maar ze gedragen zich verder eigenlijk best goed. Alleen slopen hun iets meer dan de eerste 2, mijn agenda mist nu de bladzijden januari tm maart, gelukkig zitten we al in Juni.

Ook het leven met de konijnen gaat gewoon door hier. Super Lucky, het bijna dood gevonden konijnen van afgelopen winter, woont inmiddels lekker buiten, samen met Doeshi zijn nieuwe vriendin.
En dan gaat ook voor hun de zon op. In Limburg is er plek vrij voor hun. Een super groot verblijf, lekker buiten waar ze kunnen rennen en graven en spelen. Helemaal leuk is het als blijkt dat Frans en Natanja ook mee mogen. De eerste foto’s geven 4 dolgelukkige konijnen aan. De mensen zijn erg blij met de nieuwe konijnen en de konijnen……die hebben echt een grote glimlach op hun bekkies. Ook de extra zorg die Super Lucky nodig heeft levert geen problemen op. Ik hoop dat deze 4 konijnen daar super oud mogen gaan worden.

Het is vakantietijd, er komen langzaam allerlei dieren binnen voor een korter of langer verblijf. Vette pech hebben we dat er een hittegolf is en alle dieren en ook ikzelf hebben daar veel last van. Smorgens rond 7.00 uur ga ik voeren en water verversen en dan gaan er over alle hokken witte lakens en doeken om het enigszins koel te houden. Toch slaat het noodlot een beetje toe. Om 7 uur lopen alle 3 de konijntjes nog door het hok, rond 9 uur ligt er 1 dood. Dat is balen vooral omdat deze dieren hier al jaren komen. Ik neem dus met lood in de schoenen contact op met het gezin. Groot verdriet natuurlijk maar ze snappen gelukkig wel dat ik er niets aan kan doen. Het zal wel een combinatie zijn geweest van stress, hitte en leeftijd. Ik zorg dat het dier netjes via de dierenarts gecremeerd word. De andere 2 konijnen spreek ik streng toe. Het zal me toch niet gebeuren dat er nog 1 komt te overlijden…..

Toch heb ik ’s avonds weer een slachtoffer. Maar dit keer kan ik er echt helemaal niets aan doen. De eigenaar brengt rond 4 uur smiddags 2 cavia’s en als ik ze uit de doos til om in het hok te zetten, schrik ik zo mager als 1 van de dieren is. Ze kan amper nog op de pootjes staan. De eigenaar was dit echter nog niet echt opgevallen.
Ik spreek mijn ernstige bezorgdheid uit en vertel dat ik bij het niet verbeteren van de situatie met het dier naar de dierenarts zal gaan. Hiermee gaan ze akkoord maar nog geen 2 uur later ligt deze cavia al dood in het hok. Wat een vervelende situatie. Ik moet dus weer gaan bellen. Deze mensen willen de cavia na hun vakantie graag zelf begraven en nu ligt er dus bijna 4 weken lang een dode cavia in mijn vriezer. Geen zorgen er zit een plastic zak omheen !!  

Er komen veel vakantie dieren binnen maar voor enkele dieren wordt er toch een nieuw tehuis gezocht. Zo zitten er dus 2 gerbils hier (apart) en als het even kan dan liever niet meer naar huis omdat er een verhuizing aan zit te komen en er nog een aantal gerbils daar wonen, die kunnen wel verzorgd worden maar deze 2 zijn teveel. Hmmmm ik zal ze op de site zetten maar als het niet lukt dan moeten we eens ernstig overleggen.
Ook 2 vaste klanten, sorry konijnen, die elk jaar een maand of 2 komen moeten eigenlijk een nieuw tehuis vinden. Vrouwtje is ernstig ziek en er is geen kans op herstel. De verzorging van deze al wat oudere konijnen wordt dan toch teveel van het goede. Ik vindt dit heel erg want ik ken deze lieve vrouw al enkele jaren en haar konijnen ook. En dan deze ziekte hebben gekregen (MS), wat vreselijk voor haar. Ik heb nog even geen tijd voor deze konijnen om ze op de site te zetten maar deze 2 hebben toch een speciaal plekje in mijn hart en ik zorg graag voor ze.
Als het niet anders kan dan mogen ze definitief hier blijven.